Gidişin değil, kırılmışlığım batıyor avuçlarıma

Tam da alıştığını düşündüğünde, biri anar o’nu ansızın.

Ve yeniden öldürmeye başlar seni onun adını duyduğun an, sızın…
Yalnızca ‘sol’ anahtarı olanlar mı kalp çalabilir?

 Seviyorum anlıyor musun?

Kırgınım.

Gidişin değil, kırılmışlığım batıyor avuçlarıma.

Üzgünüm,

 ’Biraz daha kal’ diyemediğim için sana.

Yalnızım,

anlayabiliyor musun korunmasızlığımı?

Ve hissedebilir misin hiç sarılmadan savunmasızlığımı?

Ö(z)lüyorum sadece,

 Aldırma…
Yüzsüzdüm…

 Milyonlarca yüz arasından yüzünü süzdüm yüzüme.

 Gittin ya kim bilir,

Tüm aynalarda bu yüzden yüzüm, anlamsız bir hüzündür belki de…
Kimse anlamıyor beni.

Aşklar gibi elvedalar da hayatın bir parçasıdır, diyorlar.

Her ayrılığın bir merhabaya gebe kaldığını anlatıyorlar.

Seviyorum işte ulan,

Tükürmekle söner mi hiç can yangını?

Anlayın işte artık, İçsel bir olay bu ve bu yüzden gözden çok iç sel.

Yalnız’ca kalbim kırık…
Gitti de kıyamet mi koptu sanki, üzülme diyorlar.

Benim çocuklarımın cennetini de götürdü ayakları altında diyorum.

Anlamıyorlar…

Aşk ateş olmuş şarabımda
Saçların sarhoş
Aşk hüzün olmuş dudağımda
Geceler sarhoş
Yanıma gelll yanıma gell yanıma gel aman aman

Bu gece öyle bir gelki dağıtarak saçlarını
Güzelisin öyle güzel
Bir eylül akşamında
Yanıma gellll yanıma gel yanıma aman aman

Gözlerin tuzak şarkılara
Martılar sarhoş
Geceler bıçak yalnızlığa
Yüreğim sarhoş

Yanıma gel aman aman
Bu gece öle bir gelki dağıtarak saçlarını
Güzelsin öyle güzel
Bir eylül akşamında
Yanıma gel yanıma gel yanıma gel aman aman..

Bu kaçıncı yutkunuşum?
Terkedilmişlik avuçlarımda, Bunu haketmiyor hiçbir gitmezlik.
Sakın!! Arkana bakma..
Kalışlarında doyurmaz artık
Gittiysen.. Adam Gibi..!

Yüz üstü kalakaldım…

Bu kaçıncı yutkunuşum?
Ne intihar edecek gücüm var Ne yaşayacak kadar “BEN” kaldı!!!
Her Terkedişinde Ölecek kadar yaşamak, içimde silinmez Kan izleri bıraktı.
Sana yaktığım şiirler mideme oturdu

Bunu Haketmiyorum!..
Şimdi bir yangın kaldın avuçlarımda Şehir yanıyor…

Bu kaçıncı genzimi yakışın?
Boşuna Vicdanını atma bir köşeye!
Hani ile başlayan sorular sormayacağım
Yoruldum düşüp parçalanmaktan.
Gittiysen.. Adam Gibi…!

Suç ne Senin ne Benim
Yanlış ayakkabılarla yürüdük birbirimize!
Bu Kaçıncı Nefes alamayışım?
Gidişini nasıl tarif edeyim?
Sen gittin, ardından herşey gitti
İçime kaçmak istedim. Sesim gitti..
Kıyamet bir çığlık koptu, Kulaklarim düştü, Ayaklarım koptu sanki
Sürünmek istedim arkandan..
Sen giderken tırnaklarımı Gözlerime batırdım,
Seni bütün görmüşlüklerimi yırtmak istedim!..

Bu kaçıncı Kavruluşum közünde?
Farketmez artık Kalışlarında doyurmaz!
AŞKI ZORLA YAŞAYACAK KADAR DÜŞMEDİM BEN!!
GİTTİYSEN.. ADAM GİBİ..!
Şimdi benim için her kimsen?

EYVALLAH…

Beni affet
Kaybetmek için çor erken
Sevmek için de çok geç
Beni affet

Bir adım kalmalı geriye
Kırılmış şeylerin nihayetine
Yalnızlığın eşiğinde
Beni affet

Ben seni sevdiğim zaman bu şehirde
Yağmurlar yağardı
Beni seni sevdiğim zaman bu şehirde
Ayrılık kurşun gibi ağırdı

Beni affet
Şiirler gözlerini
Şarkılar saçlarını söylemedi
Beni affet

Bir adım kalmalı geriye
Kırılmış şeylerin nihayetine
Yalnızlığın eşiğinde
Beni affet

Ben seni sevdiğim zaman bu şehirde
Yağmurlar yağardı
Beni seni sevdiğim zaman bu şehirde
Ayrılık kurşun gibi ağırdı

Ben seni sevdiğim zaman bu şehirde
Yağmurlar yağardı
Beni seni sevdiğim zaman bu şehirde
Ayrılık kurşun gibi ağırdı

Beni affet
Kaybetmek için çok erken
Sevmek için de çok geç
Beni affet

Ne geçmişte yaşayabiliyorum,

ne de geçmiş bana bugünü yaşatıyor.

İçimde hapishaneler çürüyor.

Yine de kalbinde olmak her şey, kalbimde olman her şeyim…

Uykuya bile senin gözlerinden dalıyorum.

 Bu kadar acıyı seni sevmenin ne demek olduğunu daha iyi öğrenmek için çekiyorum.

 Çünkü acının A’sını bilmeyen, mutluluğun M’sinden anlamaz.

Ne zaman eşini kaybeden bir melek hüzünlense, matem siyahı giyer gökyüzü ve sırılsıklam ıslanır kent…

Dalgaların kayalarda parçalanması bir okyanusun intihar biçimidir…
Aldırma sen, soluğumu nefesinde boğabilirsin.
Kumdan kaleler yapıp, kurşun askerlerin başına kurşun sıkacağım tek tek!
Söz veriyorum sana, kimse duymayacak bizi…

Ölü toprağı mı serptiler üzerine Adam!
Yoksa sen mi öldürdün içindeki için için yanan beni, bir damla yağmur için.
Ölüler ölümüne sevmiş olsalar da öpemezler, bilirsin.
Sen gem vurma yalnızlıktan morarmış dudaklarına ve dudaklarımı bağışlamadan önce bir organ nakli için toprağa.
Çekinme, öpebilirsin.
Unutma,
Dudak payı bırakır mutlaka edilen her veda…

Çok mu sevdik dersin acaba?
Yıpratacak kadar çok,
Ve severken açtığımız yaraları, birbirimizi sevmekten zaman ayırıp kapatamayacak kadar hatta!
O kadar çok sevmiş olabilir miyiz ki?
Yoksa çok mu incittim yüreğimin zincirlerine vurup, her gittiğim yere sürüklerken ruhunu?

“Üstüne basa basa sevmiyorum” diyordun.
Hayır sevgilim hayır!
Kalbime basa basa gidiyordun…

Sen kördün o vakit,
Bırak ayakların altında ezilen kalbi, en az kendi gözkapaklarını göremeyecek kadar kör hem de.
Görmüyordun…
Ama sağır mıydın da sevgili?
Kırılan bir kalbin hiç’kırıklarını hiç mi duymuyordun…

Bir zamanlar seni bir uçurumun kıyısından tuttuğumu ve kurtardığımı söylerdin. Buna karşılık, ne söyleyeceğini bilemeyen bir insanın, sol yanı şenlenen kadın rolünü oynuyordum. Yaşadıklarından inatla ders almaya çalışan, her şeye rağmen sevgiye olan inancını yitirmemiş, kıyısından deli, ucundan çocuk, gözleri denize girince yeşile çalan küçük bir kadının tatlı tesellisiydi belki de güzel sözler duymak. Seni gerçekten de kurtardığıma inandırmıştın beni.

susuyorsun…devam et…

Her güzel başlayan aşklar gibi şendik, heyecanlıydık, beklemedeydik..Görüşebileceğimiz zamanların ayarlamalarında, duvarlara çentik atan mahkumlar gibiydik. Korkularını ilk yenen sen oldun, sen akıttın dudaklarından “seni çok seviyorum” kelimelerini. Bense yaşadıklarını ve hatalarını tekrarlamak istemeyen ama yine de konuşmak için çıldırasıya tetik de duran telaşlı bir yürektim. Her şeye rağmen fazla bekletmedim seni. Bir gün..beklediğim ama hiç ummadığım bir anda sana boşaldı dudaklarım; seni seviyorum, diye…

susuyorsun…devam et…

Herkes seni soruyordu, selamını veriyordu, iletemiyordum. Hep böyle mi çalıyordu sevdanın çanları, farklı olduğumu düşündüğün bana bile geçmişimde bıraktığım yaralı sevdalarımı anımsatıyordun. Her şeye rağmen hiçbir kötü sözü yakıştıramadım sana. Giderek çoğalan kırgınlıklarımı itinayla kapatmaya çalıştım. Bir güzel sözün yeterdi belki, bekletirdi, sesimi bile duymadın. Merak edilmeyen bir yürek kaç zaman tutunabilir anıların güler yüzüne..? Tutundum, çırpındım düşmemek için, uçurumun kıyısında bana uzanan elin yoktu, düştüm..

susuyorsun…devam et…

Bize ait bir çok düşü sen yaratmıştın ve sen yok ettin yine. Birer masal kahramanıydık ve masal olarak kaldık,

Yaşadığım ve yaşattığım hiçbir şey için pişman değilim. Hatta bir de teşekkürüm var sana, kendimi en güzel sevilen kadın gibi hissettirdiğin için. Adı üstünde bir bekleyişti yaşadığım, belki bu da bir düştü, uyandım, baktım ki yoksun, seni düşlerinde bıraktım.

susuyorsun…devam et…

Bir aşk’a kaç aşk sığar diye soruyor bir şair, ben aşkıma tek aşk sığdırmıştım oysa, bilmeden ismimin bile unutulduğunu. Sorulması gereken sorular tedavülden kalktı, ki zaten cevapları da sana aitti.Sana değil, seninle bir ömrün düşünü kuran kendime yakıştıramadım “hoşça kal” kelimesini. Ama sen, bedeni dar gelse de, almadan fikrimi, elbisesini diktin vedanın. Bana sadece ortada kalmamak için giymek ve gitmek düştü. Ama gitmek değil ki öfkeyle, kırgınlıklarla, acıyla..kendi özgürlüğüm için bağışladım seni. Yine de, her şeye rağmen merak etmiyor da değilim; içindeki hangi sen gerçekte sevdi beni..?, hangi sen haykırdı gökyüzüne, sen bende ömürlük olmalısın diye..? ve hangi sen bu kadar kayıtsız kalabildi yüreğini konuşturan bir kadının yüreğine..?

susuyorsun…devam et…

Apple yeni iPhone’u Eylül ayında ABD’de, Ekim’de ise uluslararası pazarda piyasaya sürmeyi planlıyor.

 İngiliz gazetesinin haberine göre, Apple’ın yeni telefonu önümüzdeki ay tanitilacak.yeni iPhone  Eylül’de ABD’de ve bundan bir ay sonra da Dünya ülkelerinde satışa sunulacak.

Genel olarak Apple, yeni iPhone modellerini Haziran’da Worldwide Developers Conference’ta açıklıyordu. Ancak bu sene oradan bir haber çıkmaması üzerine Eylül ayında çıkacağı ile ilgili spekülasyonlar başladı.

Araştırmalara göre Facebook ve Twitter gençleri kimlik krizine sokuyor. Uzmanlara göre bu sitelerde sürekli görüş bildirmek yeni nesli kibirli ve hedefsiz yapıyor.

Son yıllarda tüm dünyada hızla yayılan sosyaliletişim ağları insanları takıntılı bireyler haline getirirken amaçsız ve kibirli bir jenerasyonun doğuşuna neden oluyor. Oxford Üniversitesi’nde yapılan araştırmaya göre Facebook ve Twitter gibi sosyalpaylaşım siteleri gençleri ‘kimlik krizi’ne sokuyor. Buinternet sitelerinde fotoğraflarını paylaşan ya da bir görüşünü yazan kullanıcıların “Bakın ben buradayım” diyerek devamlı insanların dikkatini çekmek istedikleri belirlendi. Araştırmanın başkanı olan profesör Baroness Greenfield, internet üzerinden arkadaşlıklar hızla büyürken, beynimizin de adeta elektrik telleriyle döşendiğini söyledi.

ÇOCUK GİBİ DAVRANIYORLAR

Greenfield, “Özellikle Twitter’da banallik adeta bir trend haline geldi. Bir kimse niçin takip ettiği kişinin kahvaltıda ne yediğiyle ya da nereye gittiğiyle ilgilensin ki? Bu bana küçük çocukların devamlı olarak annelerine ‘Annebakne yaptım.Annebak bunu da yapabiliyorum’ demesini anımsatıyor” dedi. Uzmanlar devamlı olarak bu sitelerde vakit geçirmenin kişide dikkat eksikliğine, anlıkmutluluk ihtiyacına ve sözsüz iletişime neden olduğunu açıkladı.

Tepeden Tırnağa Aşka Batmışım
Çıkmak İstiyorum Olmuyor DAYI
Gönlüme Alırken Çok Abartmışım
Boşluğu Bir Türlü Dolmuyor DAYI

Aşkta Olmaz Dedim Gururu Yıktım
Ömür Törpüsüymüş Çok Geç Ayıktım
Çıkardım Sevgimi Kalbime Sıktım
Bu Aşk Dokuz Canlı Ölmüyor DAYI

Yangınlara Düştüm Bozuldu Faça
Sevdalar Giyindim Bol Geldi Paça
Mutluluk Nerede Kilosu Kaça
Bu Hayatı Midem Almıyor DAYI

Sevdasına Kulum Ona Köleyim
Can İstesin Parça Parça Böleyim
Unut Deme Ama Öl de Öleyim
Unutmak İşime Gelmiyor Be DAYI